miércoles, 18 de enero de 2012

Me llorarán... MELLORAREMOS

A miña intervención de hoxe será curta, concisa e creo que moi clara. Permitídeme que escriba nunha das miñas  LINGUAS maternas, que non dialecto. Perdoádeme se non o fago nun galego normativo, porque despois de tantos anos fora da miña casa xa non o domino como debería. E hai que dicir tamén que o meu castrapo está misturado cun galego do norte da provincia de Lugo e co galego de Ourense. Bueno, podería ser peor. Nos tempos da preguerra, guerra e postguerra  o galego e os galegos foron perseguidos polas competentes autoridades polo uso de algo que non podía ser antes,en medio ou despois dun réximen  franquista, e cabe dicilo tamén: por un suposto señor que non era outra cousa que aqueles natos na terra da morriña: GALEGOS.
Non quero parecer un anuncio do nadal do Gadis, nin de Estrella Galicia... Pero a realidade échevos así.

Pois ó que ía, ese señor xa non está entre nós, polo menos en corpo, aída que dubido moito que tamén estea en alma (ailma, como se diría na vila na que naceu...). O meu avó estavos triste porque teño que dicir que Don Manuel Fraga Iribarne era un mito/deus na nosa Galiza, e por riba de todo, na provincia de Lugo, e se aínda cabe máis, na propia Terra Chá. O lugar onde naceu mellorou cen por cen desde que el se convertiu no presidente da Xunta de Galicia - Galiza-. Mal pensaba que o que estaba incentivando  eran as nosas saídas os sábados pola noite e facendo que todos casáramos no mesmo restaurante!

Teño boas lembranzas do penúltimo presidente da Xunta do PP. De Francisco Franco non me lembro: nacín no ano 1980. Lembro ó meu pai dicindo: Din don!
Lembro a un Xosé Manuel Beiras incordiando. Non lembro moito máis.

Se fora por Fraga(ejem!), as mulleres foderíamos e preñaríamonos, porque os homes non deberían usar condós.
Se fora por Fraga ós galegos que fomos limpiar Corcubión deberíamos levar unhas ostias como se el fose o meu pai.
Se fora por Fraga nos mares que bañan España estarían os seus collós lavados coma en Palomares.
Se fora por Fraga tódo-los socialistas estaríades/estaríamos na choupela, por "traeres" ós pederastas todos do mundo para España.
Se fora por Fraga os maricós/tortilleiras deberían ser operados dos cromosomas.
Se fora por Fraga o fuel sería unha variante.
Se fora por Fraga as cacerías non son cacerías, son dietas sen  comer.
Se fora por Fraga eu non podería escribir. E menos en galego.

DEP. Descanse. Paz.





miércoles, 14 de diciembre de 2011

GILIPOLLECES Y GILIPOLLAS

IDIOTECES E IDIOTAS.
TONTERÍAS Y TONT@S.
IMBECILIDADES E IMBÉCILES.
SIMPLEZAS  Y SIMPLES.
ESTUPIDECES Y ESTÚPID@S.
MEMECES Y MEM@S.
SUBNORMALIDAd Y SUBNORMALES.
CUADRICULADEZ Y CUADRICULAD@S.

EN FIN!

HAY MUCHOS TIPOS DE DISCAPACIDAD, PERO LA MÁS GRAVE ES NO TENER CORAZÓN.

jueves, 1 de diciembre de 2011

Qué extraordinariez!!

El mundo está lleno de personas extraordinarias que dejan de serlo para poder sentirse válidas o sencillamente aceptadas. Es una forma de integración anuladora para ellas. Pero no entienden eso. Lo único que quieren es sentirse amados.

Lo estrafalario y escéntrico nos divierte pero es muy complicado vivir con ello porque nos desvía del tranquilo rumbo que queremos y/o llevamos en nuestras vidas. Lo extraordinario solicita una respuesta extraordinaria, cambiar las cosas de sitio, hacer un espacio a lo inédito. Lo increíble es que lo extraordinario inunda nuestro aburrido mundo, pero no podemos verlo.

La gente extraordinaria debería estar protegida de la que reclama normalidad. Deberían vivir en sitios extraordinarios, estudiar en escuelas extraordinarias y ser cuidados por seres sobrenaturales que saben que no hay nada de extraordinario en ser extraordinario y no querer cambiarlo.
Deberían sentirse orgullosos de lo que son.
Los seres extraordinarios deberían ser amados por los extraordinarios y ordinarios igualmente.

Hay muchas cosas que son extraordinarias y vivimos rodeados de ellas a veces sin saberlo y sin ser conscientes de ellas y haciéndolas parecer normales.Tratamos con personas complicadas y tiernas, dóciles y rebeldes, torpes y confusas, e incluso aquellas contaminadas por otras que pretenden tapar a los extraordinarios con pudor y miedo, porque lo extraordinario no es fácil de entender.

Pero viivimos en un mundo extraordinario en el que todo es posible.

domingo, 27 de noviembre de 2011

cuándo me vais a devolver?

Hoy el tono jocoso e irónico que normalmente utilizo en mis entradas desaparece. Desaparece también eso que siempre decía a mi amor sobre que sólo escribiría sobre cosas que dominara y/o experiencias personales; Hoy rompo esa palabra. La deformación profesional y una parte personal me hacen que trate el tema presente aquí desde un punto de vista más serio.
Esta pasada madrugada pensaba en lo generoso y en lo egoísta que es adoptar un niño. Que nadie me entienda mal, analizaba los pros y contras de una decisión que supongo lleva muchos años tomar y el conseguir llevarla a cabo. La vida no es justa muchas veces; las condiciones, casualidades y/o circunstancias tampoco. Son las ansias de ser padres? Es altruismo o lleva implícito una realización personal? 

Como seres humanos todos, absolutamente todos (buenos,regulares, malos y peores) necesitamos apego, establecer vínculos afectivos duraderos.  
Dónde empieza el apego para un ser humano? En las relaciones padre/madre- hijo. Este primer vínculo marca la vida de las personas y afectará a las relaciones sociales futuras. Que las habrá.
Los padres adoptivos deben reconocer las necesidades del niño. No hablo de lo material, si no sobre todo de lo emocional. Ahí se establecerá el apego que de momento nunca han tenido.Necesitan seguridad para explorar el mundo  y un refugio donde "esconderse"  ante situaciones de tristeza, miedo, inseguridad... porque en un principio todo es malo y hostil.
Es complicado, porque  siempre reclamarán más protección que el resto de niños de su edad. Necesitan sentirse valiosos para recuperar su autoestima.

Tal hecho puede derivar en inseguridades, agresividad, temor...en fin, todo lo que no debería darse en la infancia, al menos NO como daños colaterales por culpa de un adulto.
Es más, a veces la vida en los primeros años está marcada por el "todo vale" para sobrevivir. TERRIBLE.
Imagino que para una persona tiene que ser muy doloroso, vergonzoso e insultante un abandono. Más para un niñ@. Controlar estas emociones debe ser difícil. La forma más racional de sobrellevarlo es rebelarse...lo hacemos los adultos también no?
No quiero entrar a pensar en qué lleva a una "persona" a abandonar a un niñ@. Supongo, espero, quiero y deseo que el que hace eso pagará en vida tal acto.

Cuando estuve en China, fui testigo de como los orfanatos que estaban en  lugares  perdidos estaban sobrecargados (en el mejor de los casos) de niñas especialmente. Las niñas no tienen la fuerza suficiente para trabajar en el campo. Y los padres o bien no quieren, o bien no tienen el dinero para pagar la multa que el estado impone por tener hijas segundas, así que "las tiran a la basura".
Una chica me contaba que su padre había tenido que pagar "como un piso" por ella. Era la segunda, era mujer, era una multa de 200.000  euros. En fin...
De lo que vi en India prefiero ni hablar.

Si a alguien le gustan los cuentos, os recomiendo uno : "Los colores de Mateo" de Marisa López Soria.

Y sólo una última reflexión, aunque no tiene nada que ver con el tema: LOS NIÑOS NO SON MALOS. A VECES HACEN COSAS MAL, HAY QUE REÑIRLES  Y CORREGIRLES. PERO NO SON MALOS.

miércoles, 16 de noviembre de 2011

una mente maravillosa....tremendamente insoportable!

Antes de pasar al tema que quiero abordar hoy, debo/quiero/estimo oportuno decir que a muchos de nosotros, los adultos, deberían hacernos un exámen para poder tener/criar/joder la vida a otro ser humano que en teoría es dependiente de uno. Sigo sin comprender como para conducir un coche hacen  exámenes teórico y práctico, y para tener un hijo sólo se necesita echar un polvo. O medio polvo. Debería ser obligatorio ir al ginecólogo, psicólogo, psiquiatra, abogado y psicotécnico en cada sesión. Es cojonudo que tal y como está el mundo yo no pueda conducir con dos cervezas, pero que haya "PADRES" que maltraten a sus hijos y/o les amarguen  la vida. DEBERÍAN QUITARLES EL CARNÉ DE PADRES.
Yo puedo hacer de un   hijo un gilipollas, una mala persona, un maltratador, un violador...pero ojo: no puedo pasar de 120 en una autovía; saltarme el torno del metro; o mear en el paseo de la Castellana....COMO SIEMPRE LA CULPA ES DE ZAPATERO Y DE LA POLICÍA!!! En fin...
Necesitaba soltar este inofensivo inciso que si no plasmaba en algún sitio me acabaría produciendo úlcera en el cólon y probablente antes de llegar a éste, me la hubiese producido en el estómago y parte del sistema digestivo.


Cuando yo iba al colegio siendo alumna había dos tipos de niñ@s: los listos y los tontos.
Después de  LOCES, LOES y   LO SÉ....aparecieron distintas formas de catalogar a esos seres tan irracionales. Hoy en día se supone que en todos los centros eduactivos, al menos los públicos, se puede dar cabida a todo tipo de niños, y ya, por fin dejamos de hablar de esos  listos y/o tontos, y podemos definir a las diferencias entre unos y otros como lo que son: DIVERSIDAD.

Hace años me encontré una contrariedad en sí misma: un niño listo pero que dá el coñazo en clase, casa y demás lugares del universo, hasta cuando se supone que está con Morfeo. Cómo se come eso?

Desde siempre me apasionó la cabeza de cierto tipo de niños no catalogados ni cuando me enseñaron en la Universidad aquellas Bases de Educación Especial. Alguien me lo dijo hace   años...."superdotación con hiperactividad" uséase: "alumno de altas capacidades con TDAH".     JODER!!! eso existe? pero si es una contradicción...o peor : una bomba de relojería!!! APASIONANTE.

No poderse estar quieto, ni cuando se está dormido, o la traducción   : "Tienes el baile de San Víctor" es algo imposible para este tipo de personas. Parecen no mostrar atención, miran a todos los lados cuando les hablas. Necesitan movimiento constante y es muy raro que puedan guardar un turno para algo. UN POQUITO DESESPERANTE NO????

El problema (que no lo hay realmente) es cuando a estos espasmos y actos reflejos tan necesarios como respirar para ellos, unimos una inteligencia un tanto superior a la media. EL CAOS PARA EL RESTO DEL MUNDO: ACABA DE APARECER UN SER INSOPORTABLE! Y ADEMÁS INTELIGENTE! Como se lucha contra alguien que tiende a dominar a los demás, que prefiere estar solo, que es autocritico, impaciente, que expone sus ideas gritando y que es hipermegasupersensible??? INSUFRIBLE. INAGUANTABLE.INSOPORTABLE. IN. IN. IN.
Las relaciones personales son complicadas. Cómo mantienes algo con alguien que necesita un movimiento constante, motivación, estímulos y además no tiene los interes de la media nacional? Los amigos duran una media de 5 años. Las relaciones sentimentales, menos. Los padres los aguantan porque no hay más remedio.

El cerebro humano es apasionante. Debajo de miles de folículos capilares y debajo de centímetros de cráneo hay una masa encefálica que a unos les pesa más que a otros. Debe tenerse en cuenta que una persona que tiene más CI (COCIENTE, NO COEFICIENTE) que otra no tiene porque tener más suerte ni el día de mañana estar más preparado.Y por supuesto aparece una palabra maldita: DISINCRONÍA.

El cerebro humano es una mierda. Se ríe de los sub y de los sobre. Todo aquello que en teoría "no es normal". Pero realmente no es que se ría, es que tiene miedo de aquello que no conoce, y la ignorancia hace despreciar lo desconocido. Quién es entonces el sub? El que no entiende por que no puede, o el que no quiere entender???.
(...) Los futuros docentes aprenderán cómo tratar y enfrentarse al aprendizaje de cada alumno, con sus distintos ritmos y situaciones sociales y motivaciones, cómo preparar las clases y atender las tutorías, a mejorar la calidad de la enseñanza y a relacionarse con las familias, entre otros (...)

Todos somos diferentes, aunque todos seamos iguales. En la variedad está el gusto??? Depende para quién

viernes, 11 de noviembre de 2011

Línea 7 con transbordo a línea 4

Cuando todo era como pensabas llegó eso que cambió la dirección de las cosas.
Cosas que antes eran tan importantes, vitales y maravillosas, sin las cuales no vivías dejaron de serlo en un solo instante.
Instantes vividos intensamente con tanta alegría, pasión y esperanza por los que hubieras dado hasta tu vida.
Vida gastada tan inútilmente y gratuitamente que hoy desearías no haber desperdiciado así.
Así  que un día se enciende una luz y sin mucha cordura rondando tu corteza cerebral, te paras en seco y decides pensar.
Pensar en cómo hubiera transcurrido todo si las cosas hubieran sido de otro modo, si no hubieses estado en ese momento, en ese preciso lugar y con ese motivo.
Motivos que hoy ni siquiera son importantes ni relevantes, ya que en otras circunstancias no deberían haber sido transcendentales y que ni siquiera recuerdas.
Recuerdas sin embargo sensaciones, olores, colores, tactos...que nunca sacarás de tu mente, cuerpo, ni alma, nunca más.
Mas cabe decir que sí se han olvidado parte de otros detalles importantes que deberían guardarse en la memoria tales como años, meses, días, horas...
Horas desperdiciadas...
desperdiciadas horas tontamente, demasiadas.
Demasiadas cosas reprochadas, vengadas, amenazadas,echadas en cara.
Caras extrañas que se encuentran después de un tiempo de guerra y que hablan de cosas que ya se saben de sobra.
Sobran motivos para sentarse y discutir las circunstancias sabidas, los problemas habidos y la no solución posible.
Posiblemente el tiempo pondrá a cada uno en su lugar, y lo que tenga que venir vendrá.
Vendrán días mejores, en los que no llueva, no haga frío, haga sol y no haya luna llena.
Llenará el vacío otro contenido, otro continente con un material distinto y que no incluya las ganas de vivir.
Viviremos así para siempre?
Siempre así.
Así.
Sí.

jueves, 10 de noviembre de 2011

Every single day...

Esta mañana decidí ir a mi trabajo en coche. Estúpida de mí, creia que iba a llegar antes haciendo 7 kilometros en coche que recorriendo 7 estaciones de metro,  4 de las cuales son de la línea 6 y a las otras 3 tengo que acceder haciendo un trasbordo de tres escaleras, que por cierto, están estropeadas desde hace más de 6 meses. En esos más de 30 minutos que tardé en recorrer esa avenida de esa ciudad que hace tiempo no me gusta, iba cantando. Sonaba esto en la emisora de radio que alguien algún día del pasado sintonizó en el botón número 1 de mi radio: http://www.youtube.com/watch?v=OMOGaugKpzs&ob=av2e
El que me conozca un mínimo sabe que me la sé de memoria y que la canto a todo pulmón...hoy para no variar hice lo mismo en medio de un atasco terrible.
La m30 iba de puta madre por primera vez en mucho tiempo, así que no llegué tarde! Sonaba el timbre cuando entraba por la puerta...allí me esperaba una niña a la que no doy clase, pero a la que ayudo a leer de vez en cuando porque sabe hablar muy poco en español, y yo considero que hablar es vivir!. Su lengua materna es senonkí.  "Dónde tú estabas?" Agarré sus trenzas como todos los días.
No estaba siendo la mañana como para tirar cohetes. Yo ya había ninfrado unas cuantas veces hoy. Estaba/estoy cansada. Y las cosas a veces salen como uno quiere, pero no como deberían o como debieran quererse. Ten cuidado con lo que deseas, puede cumplirse. Ojo al congelador....
Mi amiga la de 1º vino a verme en el recreo y me abrazó:"te echaba de menos.  Necesito que me ayudes a....". Así un@ tras otr@. "Tengo esto para tí...""Te acordaste de...""Hay que...". OS DÁIS CUENTA QUE TENGO UNA VIDA?
"Gracias". A veces también gusta oir cosas así. Que te digan lo buen@ que eres. La falta que haces. Pero sin exagerar eh?

Las dos horas antes de comer pasaron entre debates de qué era lo mejor y qué era lo correcto.Mejor y correcto nunca son sinónomos? No llegamos a ningún acuerdo que mereciese la pena. Por regla general mi opinión es distinta a gente como la que como hoy me dijo;" Oye niña, que tengo más años de experiencia que tú de edad...." vamos... que vale más una por lo que calla, que por quien manda a tomar por culo!
Me cerré 5 minutos en mi minúsculo y tan temido despacho. Descolgué el teléfono fijo. Necesitaba paz: http://www.youtube.com/watch?v=ww8r6M-MY3Y&list=LLvZ02C2Tyn4Yuith1l6wiVg&feature=mh_lolz

Casi no comí. La comida no me gustaba. Me tomé un café muy clarito Alguien de mi entorno puede enterder que no como carne de vaca que no sea de mi confianza? Y DE CERDO AÚN MENOS! YA NO HABLO DE CONEJO! y los purés no me gustan? la textura para/ con mi lengua no es la adecuada.
La tarde fue un caos. CAOS. ASCO. COSA. OCAS. SACO. CASO. SOCA. OSCA.
Dos días. Eso fueron. Dos días. Nadie es imprescindible. Pero por lo que veo , unos somos más necesarios? NO. son más inútiles que otros!
La vuelta en coche fue más liviana. Ya no puse la radio. Puse directamente una canción que escuché en un avión de Qatar volviendo de China un 25 de julio. Y también ninfraba. Exactamente igual que hoy: http://www.youtube.com/watch?v=__3McxusO7Y
La peli acaba bien, aunque debo decir que no es muy realista que digamos.

LLegué a casa, hice mis quehaceres y me di una ducha. Menuda falta me hacía! esperando un aviso que nunca  llegó, me puse el pijama e invadí el sofá con mis posaderas. Cogí ese espejo que todo lo amplía y miré mi cara. Terrible el día de hoy! Era de esos días que me veia fea, mala persona y terriblemente tonta. Y mi cabeza sugirió que debía ninfrar otro poco.Pero en vez de hacerlo, me dediqué a mí misma uno de esos maravillosos bailes que ejecuto delante del espejo tamaño "cuerpo entero" con el secador moviendo mi  maravillosa melena como toda toda estrella de videoclip que se precie.
http://www.youtube.com/watch?v=Gc2K10CrThw&feature=related

Y ahora, aqui tirada mirando el techo amarillerento, recuerdo cuando fumaba. Y sí, tengo que decir que  fumaría un porrito de marihuna!!  http://www.youtube.com/watch?v=4q8hzs1mkxI


"Algunas personas causan felicidad donde van. Otras cuando se van!"